A costa do silencio
Hai agora 7 anos que o petroleiro monocasco Prestige foi noticia. O 13 de novembro de 2002 mentras pasaba fronte á Costa da Morte, sufriu un accidente e prodúxose un verquido de enormes dimensións e consecuencias medioambientais. As 77 mil tonelads de crú liberaron unha enorme cantidade de contaminantes desde Portugal ata Francia. A marea negra matou a millóns de seres vivos e destruiu os seus ecosistemas.
null
A riqueza medioambiental das costas e fondos mariños galegos quedou gravemente ferida . Ainda que moitos trataron de minimizar o suceso o certo é que o traballo de milleiros de voluntarios chegados de todo o mundo parecía non ter fin. Limparon chapapote durante semanas de xeito anónimo porque sabían o importante que era restablecer canto antes as condicións naturais destas costas. Miles de animais mariños, peixes, mamíferos, aves, invertebrados,… morreron pegados a unha goma negra que pouco a pouco invadía os seus fogares.
Agora 7 anos despois , seguen escapándose 50 litros de petróleo diarios. Buques monocasco seguen a circular polo noso mar e poñen en perigo a súa biodiversidade e os seus ecosistemas naturais. Que podemos facer nós?
Neste ano dedicado á biodiversidade denunciamos este grave suceso. Non queremos que volva a pasar. Dámoslle as grazas aos voluntarios que axudaron a recuperar as nosas costas e pedímoslle ás autoridades que ollen mellor polo noso patrimonio natural.
embedded by Embedded Video
El mar escupía un lamento
tan tenue que nadie lo oyó.
Era un dolor de tan adentro
que toda la costa murió.
Llora lamentos la nube que enfermó
y escribe espantos en la arena el dolor.
Arrulla el miedo a un delfín que bebió
de un agua negra, su suerte emigró.
Ven, quiero oír tu voz,
y, si aún nos queda amor,
impidamos que esto muera.
Ven, pues en tu interior
está la solución,
de salvar lo bello que queda.
Donde se acomoda la usura
nacen la ambición y el poder,
y este germina en la tierra,
que agoniza por interés.
Y una gaviota cuentan que decidió
en acto suicida inmolarse en el sol.
Ríe desprecios un barco que encalló,
y se desangra en su lecho: LA MAR!
Hagamos una revolución,
que nuestro líder sea el sol,
y nuestro ejército
sean mariposas.
Por bandera otro amanecer
y por conquista comprender
que hay que cambiar
las espadas por rosas.
Mientras te quede aliento
ve a buscar con el viento
ayuda, pues no queda tiempo.
pois que podo dicir, que non se saiba sobradamente por tod@s nós. A verdade é que é un pouco triste e vergonzoso que nunha época tan supostamente avanzada, chea de progreso nas redes de comunicación, trens de alta velocidade,etece, etece…se permitan dende distintos organismos que barcos monocasco sigan navegando polo mundo. É que vai pasar? Nada. Virá unha man chea de voluntari@s enfundados, os xornais terán traballo dabondo e o resto das “autoridades” con cara de resignación inexcusable, mentras distintos ecosistemas desaparecen…en fin; se isto é progreso, que non me quiten da época das cavernas!!!
o video estuvo bastante ven e gustoume. É unha boa idea isto do blog