Aula Interactiva de Apicultura (AIA)

O vapor de auga é un gas que se obtén por evaporación ou ebulición da auga líquida ou por sublimación do xeo.É inodoro e incoloro; a pesar do que poida parecer. As nubes ou o bafo branco de unha cazola ou un conxelador, vulgarmente chamado “vapor”, é o resultado de minúsculas gotas de auga líquida ou cristais de xeo. Moi enrarecido, é responsable da humidade ambiental. En certas condicións, a alta concentración, parte da auga que forma o vapor condensa e fórmase néboa, ou, en concentracións maiores,

Da importancia da auga na vida biolóxica e sentimental do ser humano, sobre todo nas súas orixes nas que non dispuña dela a pracer coma agora,por eso e maisinoortante cada dia dar con fontes novas de auga pa non ila esgotando toda

A auga no noso país é un ben escaso,por eso estamos obligados a utilizala racionalmente.A maior parte da auga

consumida dedícase a agricultura (79,5%),para regar unhas 3.500.000 Ha.O resto un 20% usamólo nas industrias e nos nosos fogares

Pode atoparse como auga doce (en ríos, lagos, e montañas), ou como auga salgada nos mares e océanos. A auga ten un importante papel tanto en múltiples ámbitos: en bioloxía debido á xa mencionada importancia para a vida, en química pola súa composición e por ser unha molécula bipolar e de pH neutro, en xeoloxía polo seu importante papel na erosión das rochas,…

O xeo é o nome dado a calquera das 14 fases sólidas coñecidas da auga. Nun contexto non científico, úsase para discribir unha desas fases, de cristal hexagonal, que é a fase que abonda mais. O seu aspecto é vítreo, semitransparente, incluso azul-branqueciño dependendo da presenza de impurezas tales como o ar.

A auga é unha substancia formada a partir de átomos de hidróxeno e osíxeno, con moléculas de fórmula H₂O. Na natureza nunca se atopa en estado puro, senón mesturada con minerais e outras moitas substancias das cales son moi importantes para o desenrrolo da actividade.

É a base de todo organismo pluricelular, polo que a existencia de auga está intimamente relacionada coa de vida. A maior parte dos animais e vexetais conteñen unha alta porcentaxe de auga, e son poucas as especies que poden sobrevivir nos lugares onde esta é escasa (desertos e outras zonas áridas).

)Dentro dos diferentes tipos de muíños existentes, pódense clasificar como muíños de rodicio ou de roda motriz horizontal, e dentro destes, nos muíños do Folón e do Picón podemos atopar tanto muíños de canle (normalmente cuberta no tramo máis inclinado), nos que a auga desemboca xustamente no inferno onde está situado o rodicio; e muíños de cubo ou de pozo, que se poden observar nos tramos con máis pendente da ruta, onde se almacenaba a auga nos cubos dos muíños superiores e de aí unha vez que o muíño xa a usara, pasaba ao seguinte e así sucesivamente.

A maioría deles teñen unha estrutura de dúas plantas, na inferior chamada sarteio pódese ver aínda a maquinaria na que actúa a forza da auga; no termiñado ou planta superior é onde se poden atopar as moas de moer o gran comunmente feitas de pedra.

Os Muíños do Folón e do Picón son un grupo de 60 muíños en cascada, declarados Ben de Interese Cultural pola Xunta de Galicia[1] ao constituír parte do rico patrimonio etnográfico da comarca do Rosal, xa mencionados en documentos do século XVII.

Atópanse situados dentro do concello do Rosal, entre os lugares de Martín e Fornelos, na ladeira do Monte Campo do Couto, desde o cal se pode contemplar todo o val do Rosal, a desembocadura do río Miño e o Monte onde se atopa o Castro de Santa Tegra.

* O inferno é a abertura no edificio do muíño, na que desemboca o cano e permite pasar a auga cara á maquinaria.

* A gradilla é unha grade ou reixa que impede o paso de paus ou pedras ao cubo.

* A auga do cano colle velocidade nunha tubaxe descendente que se chama cubo e acaba nun picho chamado buzo

* A saída da auga do buzo cara ao rodicio regúlase cunha billa accionada co ferro da billa

* O rodicio é a roda con penas (pás) que converte a velocidade da auga en movemento xiratorio que se transmite ás pedras de moer.

* O rodicio asenta verticalmente encol dunha mesa de madeira, e é suxeitado na parte superior por un eixo que consta de vara, zuncho, veo e varela

* No andar superior do edificio atópase o tremiñado, desde onde o muiñeiro controla a altura da mesa (e polo tanto a velocidade do rodicio) mediante un ferro chamado brandeiro.

* O gran deposítase nun recipiente suxeito pola escada, chamado moega. O muiñeiro controla a caída do gran cara ás pedras por medio dunha caneta

* Hai duas pedras de moer ou moas: unha fixa ou pé, e outra móbil ou capa que roda sobre a fixa.

* De maquía ou maquieiros: o muiñeiro recibe da persoa que leva o gran unha parte (maquía) da fariña resultante, como cobro do seu traballo. O tamaño da maquía era un neto, cantidade regulada polo concello.

* De herdeiros ou aparceiros: a propiedade do muíño é compartida e transmítese por herdanza. As quendas de uso regulábanse por un tempo determinado. Deste uso compartido xurdían relacións sociais e comunais moi ricas,