Aula Interactiva de Apicultura (AIA)

A flora de interese apicola no remate de febreiro

Na subida a fraga xorda, onde se atopa o colmear , observei a floracion .

Un carballo de mais de 25 metros no que inicia a saida das primeiras follas .os castiñeros que se atopan o fondo . Empezan a ABROLLAR e por iso cambian de cor.

Outra flora significativa e onde se atopan as colmeas , e a

queiroa en plena floracion.

O día nas abellas foi esgotador. O primeiro estivemos carrexando polas de árbore costa arriba. Fixémolo para cortar o lume ,porque alí o verán pasado queimouse o monte veciño. Nese traballo tivemos case toda a tarde.

Despois estivemos serrando troncos ,e outro mentres , arranxaba as escaleiras. Fomos visitar o medio que nos rodeaba. E o final chegamos a EFA ,duchámonos e merendamos.

Nos somos tan traballadores que aínda nos dou tempo para ir estudar un pouco.

O plástico é altamente contaminante polo tanto no tellado que hai nas abellas temos que poñer outro tipo de material que non contamine para que as abellas poidan producir mel en bo estado. Polo tanto estivemos pensando e decidimos cubrir o tellado de xestas que nos deu un veciño que está preto do apiario

RECOLLIDA DE DATOS NA PIQUEIRA

O dia 16 de marzo de 2010 fomos as abellas con Xosé Lois,e investigamos como se observa unha colmea sen necesidade de abrila. É un método de observación e son os ollos para coñecer o que ocorre dentro da colmea sen necesidade de molestalas.

Contabilizase:

A)Número de abellas que entran e saen pola piqueira

B)Número de abellas que entran con pole

O xoves fomos outra vez as abellas e cando chegamos o monte fraga xorda miramos cantas abellas habia fora da colmea e cantas levaban mel.

Canto acabamos collemos un fouziño e a serra e fomos a  unha leira que tiña xestas e cortamolas para facer un tellado ecoloxico.Despois collemos as xestas e fixemos mangos para baixar mellor a costa que nos esperaba.

Cando chegamos a baixo Xosé analizou as abellas  mentres que nos merendabamos e cando acabamos deitámonos nas xestas a botar unha sesta e o final viñemos para Fonteboa.

O pasado martes 16 fomos as abellas e fixemos un pasamáns con eucalipto e sen ningún tipo de materias contaminantes porque así non contaminara as abellas e poderán producir mel de calidade excepcional e poderase vender en calquera punto de Galiza

ABELLEIROS NA PROCURA DE SOLUCIÓNS PARA O “SÍNDROME DO DESPOBOAMENTO DAS COLMEAS”

Consiste en que unha colmea ou abellariza perde poboación ata quedar sen abellas. En apariencia a colmea non mostra signos de anomalías e manten tódalas reservas de mel.

Este fenómeno é alarmante no inverno e o sofren as colmeas máis poboadas e os núcleos acúsano menos.

As causas son múltiples, segundo estudos, algunhas orientacións poden ser ondas magnnéticas, flores contaminadas, pole da reserva contaminado, falta de hixiene, aumento de parásitos, intoxicación por plaguicidas e pesticidas…

C   A   S   O

a) SETEMBRO

Colmea que inverna con nove cadros de abellas, cría xoven, tres de cría opereculada e as pertinentes reservas.

b) FEBREIRO

Só un puñado de abellas e mestra. Unhas setentas abellas operculadas e a tres días do nacemento. As provisións son moi similares ás de setembro.

c) COMPARACIÓN  ENTRE  ENXAMES  DA  ABELLARIZA

As colmeas máis afectadas son ás máis poboadas en setembro e os núcleos mantéñense nos niveis previstos. Noutros tempos e non hai máis de dez anos, o normal, era que unha colmea forte en setembro na primaveira sería moi boa.

CONCLUSIÓN

Comprobar se a variable tempreratura pode diminuír o “Síndrome do despoboamento das colmeas”.

LARGA VIDA ÁS ABELLAS QUE AXUDAN Á BIODIVERSIDADE

+ aló do inf… impen… (T…)

Hoxe fálase do cambio clímatico, parece algo interesado salvo que esté na propia persoa, das malas prácticas coa Terra, se culpa a “x”, se culpa a “y” e se culpa a…, pero quen se acorda dos abelleiros que se atopan no medio rural e dos mesturados cos urbanitas?. Estos son os verdadeiros GARDIÁNS do medio rural e medio ambiente.

Quen axuda a que proliferen abelleiras/os afeccionadas/os, simiprofesionais e profesionais?. Lembrar que a floración, especialmente a salvaxe, depende das abellas (Apis mellifera).

Por todo o anterior, os gandeiros, agricultores e horto-frutí-silvi-…cultores teñen que voltar a COMBINAR O PASADO CO CUIDADO DO MEDIO RURAL. Ademais sería desexable que se alíen, novamente, coas abellas para ser os gardiáns da biodiversidade e saúde do planeta TERRA.

PROPOSTA:

Que as asociacións ecoloxistas propoñan canles de interacción e exploración de liñas neste senso.

LARGA VIDA AS ABELLAS PARA A DEFENSA DO PLANETA TERRA

M… aló do inf… imp… (T…Q…)

Para aumenta-lo número de enxames no colmeal,o apicultor ten dous camiños para seguir:pode xogar un papel pasivo e merca-las abellas que necesite,así  como intentar apaña-los enxames naturais que teñan a ben saír, coma na  apicultura de antano; ou ben pode se lo coprotagonista,en unión coas abellas, desta reprodución.

As liñas e os comentarios que veñen a seguir son para aqueles que queiran seguir este  último  camiño de coprotagonismo.

No traballo de multiplicación, coma en moitas outras labores apicolas,trataremos sempre de acomodarnos ós instintos e ritmos das abellas,sen tratarmos de impoñe-las nosas necesidades.

A norma poderia ser:estudar e coñecer no máximo posible o comportamento natural do enxame e intentar imitalo e axudalo dende o moso manexo apícola.

Hoxe vouvos falar de outras escaleiras que fixemos para acceder o apiario. Como só podemos usar materiais ecolóxicos, aproveitamos o toxo que cortou Xosé para non sacar tanta terra doutro lado.

Usamos o toxo para facer os banzos e a terra para recubrir os toxos e paus de eucalipto. Ao redor de cada escaleira recubrimos con paus e lle demos forma para que quedase ben. Os paus de eucaliptos mais ben usamolos para que non marche a terra coa auga e aguante e dure bastantes anos xa que as táboas podrecen moi rápido e pronto as avaría que renovar.