Daily Archives: 21/12/2017

ESCENIFICANDO LENDAS

Con motivo do  festival de Nadal o equipo da Biblioteca do noso centro propúxolles aos nenos e ás nenas de 6º de educación primaria, que están moi implicados no desenvolvemento do proxecto :”Auga, pedra, sabedoría e terra”, recompilar lendas da nosa zona e escenificar algunha.

LENDA DE ANA MANANA

Unha das lendas mais coñecidas é a de Ana Manana vinculada a un pozo no río Miño preto da aldea de barrio de Untes.

Ana Manana vive nunha fonte que leva o seu nome, nunhas rochas próximas ao Pozo Meimón. Sábese que é moi fermosa e que viste  de branco. As veces que tentaron desencantala non o conseguiron por iso segue alí pegada ás súas rochas e aínda se deixa  ver peiteando os seus cabelos de prata á luz da lúa.

Nese mesmo lugar din que morreu afogado un bispo e cando lle preguntas ao pozo :

-Morreu ou bispo?

O pozo responde -morreu, morreu, morreu

Á beira do pozo pode verse unha rocha con marcas e escavados que din corresponde co lugar do peite , do xabón e de aféitelos da “Moura”.

A lenda cóntase así. Polo menos, é como se describe desde fai moitísimos  anos.

Hai xa moitos anos, un paisano regresaba da sega en Zamora . Chegando a Sanabria atopouse no camiño unha señora moi ben vestida, que lle preguntou de onde era, e se sabía do Pozo Meimón. O home respondeulle que si . Que el  era de Barrio de Untes e sempre levaba ao prado do río , á beira do pozo meimón as súas dúas vacas. A  cabaleira moi contenta ao saber a noticia preguntoulle se quería ser rico para sempre. Ante a resposta afirmativa do paisano, díxolle como tiña que facer.

Teño un traballo  moi importante pendente, pero, as miñas obrigacións impídenme viaxar nesta época do ano. Se queres ser rico , tes que levar este queixo ata o Pozo Meimón, achegaraste  á fonte e berrarás  tres veces…Ana Manana!. Cando repitas por terceira vez este nome, sairá unha señora moi fermosa .

Dislle:  Traio un encargo do lago de Sanabria e dáslle este queixo que che dou. Fixate ben que ten catro cornos.  Ela , en agradecemento por cumprires ben a túa misión, farate rico.

Unha cousa importante é que tes que  gardar silencio sobre este teu traballo e non podes contarllo a ninguén , nin tan sequera a túa muller.

O home tomou o queixo e seguiu o camiño . Como chegou de noite á aldea deixou o traballo para o día seguinte xa que pensou que se a moura levaba tanto tempo esperando non habería problema por esperar unha noite máis.

Foi á súa casa para descansar de tan  fatigoso viaxe. A muller ao velo , abrazouno e preparoulle unha tortilla de tres ovos e un chourizo. Cando estaba atareada na lareira viu de raspallón o paquete , envolto  nun pano de liño que traía o marido .

Durante a cea, tentou sonsacarlle sobre o contido daquel atado pero, foi imposible . Finalmente e farta das evasivas do marido preguntoulle se o paquete era un agasallo para ela ou para o neno que esperaba. O, respondeulle que o paquete non era para ela senón que era un encargo que lle fixeron e que nada podía dicir sobre iso xa que fixera un pacto de silencio sobre iso.

Cando se deitaron, a muller non podía durmir pensando en quen podía ser destinatario daquel paquete tan ben preparado e que en que podía consistir. Ao ver que o seu marido durmía profundamente, levantouse e  abriu o paquete . Cando viu aquel queixo tan apetecible non puido conterse e nun arranque sen control , cortoulle un dos cornos e comeuno  deleitándose pois o seu sabor era marabilloso.

Pero estrañoulle unha cousa:  O sabor era diferente ao de todos os queixos que antes probara. Cando terminou de comer o anaco de queixo, envolveu o resto coidadosamente para que non se notase nada,  e deixou o paquete como estaba.

Ao día seguinte, de madrugada, o home levantouse para cumprir o encargo .

Tomou o paquete de encima da artesa e levouno..

Ao chegar ao Pozo Meimón gritou tres veces …Ana Manana!Ana Mana! Ana Manana!

Que desexas?

Contestoulle unha fermosa muller de longa cabeleira prateada, toda vestida dun branco cegador.

Traio este paquete para ti- contestoulle o home.

Ana manana tomou o paquete que o home lle entregaba e abriuno. Ao ver que ao queixo lle faltaba  un corno, cambiou totalmente o seu aspecto. Coa ira centelleando nos seus aceirados ollos berroulle  ao home:

Pero que fixeches desgraciado, ben a te avisaron  que non abrises o paquete , agora é tarde xa… Mira co teu descoido o que provocaches. A dama depositou o queixo no chan e ao facelo, este converteuse nun fermoso cabalo pero,  faltáballe  unha pata.

Agora non podo desencantarme. Este era o cabalo que me ía  levar ás afastadas terras do Norte pero, mira como está.

Perdiches a oportunidade de cambiar a túa miserable vida porque xa non haberá riquezas para ti . Anda regresa a casa e lévalle á túa muller esta faixa, é o único agasallo que che farei. Cando estea a piques de dar a luz , poslla.

O home colleu a faixa e marchouse pero antes de chegar á súa casa ía matinando no estraño agasallo que lle fixeron. Pensou que antes de darllo á súa muller sería bo ver que tipo de beneficio podía facer. Desta maneira, achegouse a unha árbore e  enroscoullea faixa .

Ao cinguilo contra a cortiza da árbore, o cinto púxose a lume vivo e a árbore comezou a arder entre labaradas azuladas.

Así foi como o campesiño salvou á súa muller e ao seu fillo dunha morte certa.

 

ASIQUE COIDÁDEVOS DA IRA DAS MOURAS.