VER, SENTIR, E ACTUAR

Imos comezar o concurso: «Ver, sentir e actuar».

Para desenvolver esta actividade partiremos das propostas de recursos que nos fagan as familias.

Cada proposta levaranos a publicar unha pregunta.

Cada resposta correcta daranos un punto.

A  aqueles cativos, e a aquelas cativas que consigan 10 puntos entregarémoslle o diploma de: Sabio/a antiplástico.

E comezan a chegar as suxerencias das nosas familias, para que sexamos capaces de ver os efectos da contaminación, asumir a nosa responsabilidade ambiental,  actuar para cambiar todo aquelo que depende de nós, e que dana a contorna, e por en marcha este concurso.

A primeira suxerencia chega da man de Fátima, a nai de Teo de 1º de educación primaria, aínda que na nosa escola todos a coñecemos como a pirata Piña Cortada, que veu ao comedor escolar para ensinarnos  a comer froita e a coidar da nosa saúde.

Piña cortada convídanos a ver :

Belén, a nai de Rubén de 2º de educación primaria recoméndanos:

 

XESTOS bos XESTOS verdes

Para aporveitar o tempo, nunha  das tardes de calor que estamos tendo ao longo desta semana, queremos proporvos que collades unha botella, ou un envase  de plástico, e que seguindo as pautas que se indican nos seguintes  vídeos vos animedes a facer algunha das manualidades que aparecen neles.

 

Se vós apetece podedes mandarnos unha foto vosa coas botellas, ou cos envases  de plástico reutilizados  ao seguinte correo: maria.teresasotelo@edu.xunta.es, e con todas as fotos faremos a nosa exposición de: «XESTOS bos XESTOS verdes».

Para rematar podemos aprender un pouquiño máis sobre o efecto nocivo que ten o plástico na nosa saúde.

 

 

Sabías que…

 

Os chicles están compostos nun 80% por plástico. O resto é unha mestura de gomas, de resinas naturais sintéticas, azucre, aromatizantes e colorantes artificiais. Os chicles teñen unha duración de cinco anos, co paso do tempo poden desintegrarse máis facilmente grazas ao sol.

Con todo, debemos procurar non tiralos á rúa, xa que os paxaros poden confundilos con comida, e morrer por mor de asfixia ao tentar dixerilos.

No tires tu chicle al suelo | La Rioja

Para 2050 case todas as especies de aves mariñas do planeta comerán plástico.

 

Descubre porque las aves marinas comen plástico – Nuestroclima

Máis do 40% do plástico úsase unha vez e tírase.

Montaña de plástico. Las botellas de plástico recolectadas para ...

O 90% do prezo que pagas pola auga embotellada é o que custa a botella, a auga apenas representa o 10% do valor total.

Los riesgos del agua embotellada en plástico – Espacio Humano

 

Coa reciclaxe de plásticos pódese aforrar até 2/3 da enerxía necesaria para a produción de plástico novo.

Unha tonelada de polietileno reciclado (o que se usa, por exemplo, en bolsas de plástico, botellas ou microesferas de cosméticos) equivale a aforrar 1,8 toneladas de petróleo.

Ao reciclar unha botella de plástico aforramos a enerxía necesaria para manter unha lámpada acesa durante 6 horas.

 

Científicos descubren forma más eficaz y ecológica de reciclar ...

En todo ou mundo véndese  cada minuto un millón de bebidas que veñen en envase de plástico.

Coa reciclaxe de dúas toneladas de plástico usado afórrase unha tonelada de petróleo bruto, gran cantidade de auga, e ademais conseguimos que diminúan as emisións de gases de efecto invernadoiro e os residuos xerados no proceso.

E ti animaste a investigar para  descubrir algunha curiosidade sobre o uso e o abuso do plástico, e a compartila con nós?

 

 

 

 

XESTOS bos XESTOS verdes

Imos comezar a  campaña «Xestos bos, xestos verdes» porque queremos que os nosos bos hábitos medren  tamén nas vacacións. Por iso durante este tempo podemos levar á práctica algúns xestos que nós axudarán a coidar a natureza.

1.Unha bolsa na mochila

É un xesto moi simple e moi efectivo. Trátase de saír da casa cunha bolsa de tea, desas que se dobran até quedar na mínima expresión.

O seu uso permitiranos rexeitar as bolsas que nos queiran  entregar en calquera establecemento ao que necesitemos entrar para facer  as nosas compras.

como hacer bolsas de tela tnt

2.Non, grazas non mo envolva.

Hai quen di que esta é a frase clave na loita contra o plástico.

Se estamos reclamando que os fabricantes deixen de abusar do  sobreenvasado os primeiros que debemos dar exemplo somos nós.

A maioría dos plastificados permanecen como basuraleza durante moito tempo.

Cómo hacer la compra sin plástico y sin empaques desechables ...

3.Cambiar a cantimplora pola botella de plástico

As nosas cativas, os nosos cativos de educación infantil, e as suas profes tiverono moi claro dende o primeiro día que comezamos co proxecto «desplastifícate», e dixéronlle non as botellas de plástico.

E se o seguimos facendo no verán? E se lle propomos a máis persoas que tamén cambien a botella de plático por unha cantimplora?

Cantimplora térmica ¡y personalizable para niños! | PequeOcio ...

4.Recolle lixo

Non basta con reducir, reutilizar e reciclar. Ademais de pór freo á vertedura constante de plásticos na contorna (máis de doce millóns de toneladas chegan cada ano ao mar) é necesario recoller todo o que poidamos.

Recolle a basuraleza aínda que non sexa túa, e únete ás campañas de limpeza que organiza Proxecto Libera (www.proyectolibera.org).

Hombre Con El Bolso De Recoger Botellas De Plástico Usadas Fotos ...

5.De picnic sen usar e tirar

Ides comer no campo ou na praia. Perfecto!

Lembra que do 15 de marzo ao 15 de outubro está rigorosamente prohibido facer lume e que do 1 de xaneiro ao 31 de decembro está estritamente prohibido tirar calquera tipo de residuo.

Por iso, antes de saír de casa enche a cesta co picnic de responsabilidade: coloca a comida en fiambreiras e non uses manteis, servilletas, vaixela e garfos  de usar e tirar.

How to Make Your Next Picnic More Eco-Friendly

6. Reciclar no inverno e  no verán.

O mellor envase de plástico é o que non se fabrica, por iso debemos esixirlles ás marcas que dediquen tanta atención ao continente (o envase) como ao contido (o seu produto) e aposten pola redución. Pero pola nosa banda debemos comprometernos a levar ao colector amarelo os envases de plástico baleiros e non abandonalos nunca  na contorna.

Reciclar non é a única solución: pero se non reciclamos non hai solución.

Cómo reciclar? - Guía completa de reciclaje - Algohayquehacer ...

7. Sen cañita por favor

Outro xesto tan simple como indispensable para reducir o cataclismo do plástico.

En boa parte das ocasións cando pedimos un refresco ou unha bebida infantil fannos a pregunta do millón: póñolle vaso e quere  unha cañita? E aí é cando debemos responder un non rotundo. Non por favor, nada de cañitas.

A menos que se trate dunha verdadeira necesidade, o costume de sorber as bebidas por unha cañita de plástico debe desaparecer.

Sin pajita, ¡por favor! | Noticias Diario de Burgos

ECO CORONA ENREDOS

O interese polo coidado do medio ambiente, e da saúde non remata co confinamento.

E boa proba delo son as nosas familias, e as actividades que están desenvolvendo ao longo destes días.

Paula e Arantxa cultivaron amorodos na terraza da súa casa.

Candela, e o seu pai Roberto están facendo unha casa para os animais. Ata están dispostos a acoller os que imos ter na escola: patos, galiñas e coellos,  durante as vacacións.

Olalla, Adriel e Alejandro están plantando carballos, cando medren irán reforestar o monte.

Antía e Xoel están aprendendo a facer galletas. E aporveitan a ocasión para lembrarnos  a importancia de comer froita.

 

 

Nico proponnos sementar lentellas, como fixo el.

Andrés anda a culivar tomates na terraza.

E a facer deporte na casa.

 

Óscar e Ainhoa axúdanlle aos avoíños a recoller  ovos.

Sandra Lucía e Candela plantan leitugas.

 

CORONA ENREDOS

Temos que felicitar as nosas familias, porque converteron a situación de confinamento nunha oportunidade para a creatividade.

Silvia, Carlos, Paula e Iria Manzanares anímannos a facer o que fixeron eles, a plantar unha minihorta no balcón.

Menudos tomates están cultivando!!!

Aporveitamos esta marabillosa idea para pedirvos a todas as familias da nosa escola que nos mandedes fotos, nas que podamos ver como neste tempo fomos capaces de sacar o mellor de nós, de cargarnos de esperanza, e de encher as nosas casas con vida.

Con esa vida que lle dan aos nosos fogares as plantas e a natureza, ás que os membros da comunidade educativa do CEIP Albino Núñez sempre estamos dispostos a coidar.

PAN DE MILLO

Un ano máis Sergio, un avó da comunidade educativa veu á escola para ensinarnos a facer pan de millo.

Foi unha xornada moi interesante na que os  cativos tiveron a oportunidade de:  Debullar espigas…

Peneirar a fariña…

Amasar…

Enfornar…

Probar…

E xogar cos carozos.

UNHA OKUPA NO GALIÑEIRO

Do día 18 ao 22 de novembro  celebramos na nosa escola a 1ª Semana da Diversidade e da Igualdade. Cada día  fomos propondo unha actividade diferente  para que o noso alumnado aprendera a valorar e a respectar as diferenzas.

Hoxe queremos presentarvos o conto que elaboraron as alumnas e  os alumnos de 6º, e que é o primeiro da nosa sección  «contos no galiñeiro». Durante o curso   iremos inventando máis, no taller de contos  que se desenvolverá   na zona na que viven os nosos parruliños, porque eles serán os protagonistas, os que nos axudarán a entender que ser diferente é positivo e divertido, e que precisamente son as diferenzas as que enriquecen a sociedade.

UNHA OKUPA NO GALIÑEIRO

Que pasará no galiñeiro? Preguntáronse Lorayne e Marta cando lle estaban colocando a comida aos parruliños, e escoitaron moito barullo.

 

A medida que se ían achegando os cativos  oíanse máis berros. Gaizka estaba un pouco asustado por aquel escándalo.

É Brais – dixo Ainara. Escoitade, escoitade é Brais. Efectivamente podía distinguirse perfectamente ao  pato Brais berrando moi enfadado:  porque es unha okupa e aquí non hai sitio, fóra, fóra tes que marchar.

Será mellor abrir a porta e ver que está pasando propuxo Gaizka.

Dani estaba moi intrigado, por iso  esperou a que saíran os parulliños,  para intentar resolver a liorta que había entre eles.

E de súpeto apareceu unha veciña nova ,  saíu de primeira dicíndolle ao pato Brais: Non me chamo okupa, xa cho dixen mil veces rapaz, o meu nome é Pita Cores. Vexo que es un pato teimudo, moi teimudo, e algo xordiño!

 

Cores espantosas , – dixeron as patas Pepita e  Branquiña, e engadiron : Tes que marchar de aquí porque en canto nazan os nosos fillos imos precisar a casa para eles, ademais ti «pita dálmata» poderías asustalos con esas cores tan rariñas.

Pois claro que tes que irte, berrou o pato Albino, esta é unha casa de patos, e ti non es un pato, fóra, fóra, voando que é xerundio.

Pita cores engadíu moi enfadada: Eu tamén vou ter fillos, pronto porei ovos, e tamén preciso unha casa para eles. A miña dona Pilar está enferma e non pode coidarme, por iso saín voando antes de que chegara o inverno para atopar un fogar. Aquí tendes moito espazo,  e moita comida, polo que pensei que sería un bo sitio para vivir.

Esta casa é grande dabondo para todos, e eu tamén teño dereito a unha vivenda. Porque os dereitos dos patos son os mesmos que os dereitos das galiñas, e as nosas necesidades tamén son as mesmas.

Pois pensaches mal- dixo Brais. Este é un bo sitio para vivirmos os patos, e ti non es un pato, es diferente a nós , asique aquí non podes quedar. Nós chegamos primeiro polo que ti tes que  marchar.

Plumiñas que estivera moi calado escoitando  aquela discusión,  decidíu saír para por un pouco de paz entre os seus compañeiros. Cando xa estaba fóra da casiña, dirixiuse a Brais  moi serio :

Pois eu penso que pode quedar  a vivir aquí. Pita Cores non é tan diferente, somos semellantes, todos temos un pico, 2 patas, plumas, e sobre todo fame e frío; e  se non atopamos unha casa e alguén que nos coide farase duro pasar o inverno.

Eu tamén son diferente, son o máis cativo, o meu pico non é amarelo, son patoso, estiven a punto de afogar na piscina, e son un pato mudo, pero preciso un fogar e unha familia.

Ademais esta noite cando tiña moito frío,  Pita Cores deixoume durmir acurrucadiño a ela, e non lle importou que eu non fora unha Pita, só tivo en conta  o que de verdade importa, que eu precisaba axuda.

Pero ti es cativo, e os cativos non opinan, berraron Albino e Brais, e aquí só poden vivir os patos.

E quen decidíu que aquí só podían  vivir os patos?, – quixo saber Pita Cores.

Decidímolo nós,-dixo en ton un pouco máis amable a pata Branquiña, que para iso fomos os primeiros en quedar a vivir aquí.

Daquela escoitouse a voz da árbore:

-Que sodes os que?? Os primeiros en que?? Será os primeiros en inventar normas inxustas. Levo escoitándovos un bo anaco, e enfádame canto dicides. Cando vós chegastes aquí as árbores levabamos moito tempo nesta zona, e decidimos compartila con vós. Os nenos tamén levaban aquí moitos anos, e ata vós fixeron unha casiña, e todos os días veñen traervos comida porque saben que o mundo é de todos, e esta zona tamén.

Que falen os xigantes boíños! – Iso, iso exclamou  Pita Cores, – vou buscar aos nenos, ou xigantes boíños, e que decidan eles se podo quedarme ou non, polas árbores vexo que non hai problema.

E chegaron os xigantes boíños dispostos a resolver aquela situación.

Os parruliños foron escoitalos……

Falou Matías, o portavoz dos xigantes …..

Ser diferentes é bo e divertido, -díxolles. E engadíu, nós fixemos a casiña para todos os que precisen un fogar, sexan parrulos ou pitas. Porque o que vós une é que todos precisades unha casa para o inverno para protexer os vosos ovos, e necesitades alimentos.Tendes en común moito máis do que vos diferenza, xuntos podedes axudarvos, e incluso darlle a esta zona máis beleza, a beleza das cores, a beleza da diversidade, a beleza do respecto.

Fala ben este rapaz, – dixo Brais, que o  estivera escoitando con moita atención.

Ten razón engadíu Pepita, levo un anaco dándolle voltas ao tema,  e pensei que se eu fora Pita Cores e non tivera onde poñer os meus ovos estaría morta de medo. O sitio abonda asique por min que se quede.

E por nós tamén!,- engadiron Brais, Albino, e Branquiña , que andaban co pico un pouco baixo, avergoñados polo seu comportamento.

Xenial, xenial berrou Xoel, que estivera ao lado da piscina esperando a decisión dos parruliños.

E saíu correndo para ir buscar aos seus compañeiros para celebrar que xa tiñamos un membro máis na familia. E celebramos a sabia decisión das árbores e dos nenos,  como se celebran as cousas boas en «pato relax», cun extra de millo e outro de verzas.

E preparándolle unha caixiña con herba para os ovos de Pita Cores.

 

COIDANDO AOS PARRULIÑOS

O noso proxecto «Nos seus za-PATOS» está a dar os mellores resultados.

Os nenos acuden coidar os parruliños ao chegar á escola,  na hora do recreo e ao rematar o xantar.

Ali pasan moito tempo observándoos e descubrindo que son animais moi cariñosos aos que lle gusta vivir en grupo. Dende que chegaron axudáronnos a comprobar o responsables que son as nosas nenas e os nosos nenos, xa que a diario están pendentes de cambiarlles a auga, levarlles comida e incluso limpar os plásticos que aparecen na zona.

A zona «pato-relax» converteuse nun espazo moi atractivo para os cativos que non sabían que facer no tempo de recreo.

Aquí as cativas e os cativos están moi relaxados debido ao encontro coa natureza e cos animais que favorece a calma.

Aos nenos, e ás nenas encántalles ver nadar aos parruliños.

Os parruliños gozan coa visita dos cativos, e os cativos pasano moi ben coidándoos, observándoos e aprendendo cousas novas.

COIDANDO AOS NOSOS PATOS

Temos que felicitar as nosas cativas e aos nosos cativos porque todos os días, mostrando unha gran responsabilidade e unha marabillosa sensibilidade,  dedican os recreos a coidar dos patos que xa forman parte da vida da nosa escola.

Logo de xuntarnos para porlle nome, e de decidir que se chamarían Brais, Pepita, Albino, Branquiña e Plumitas démonos conta de que na zona que viven había un perigo para eles, e para a contorna.

 Vimos que na zona dos patos había plásticos!

Que contentos están na súa casa!

Os cativos de 1º de primaria reuníronse con de 4º de educación infantil en asamblea, para decidir que podíamos facer cos plásticos que tiraran os adultos.

Os de 5º de educación infantil tamén viñeron para darnos ideas, e entre todos intentar solucionar o problema do plástico.

ERIC TIVO UNHA IDEA: Recoller o plástico!! E púxemonos todos en marcha!!