UNHA OKUPA NO GALIÑEIRO

Do día 18 ao 22 de novembro  celebramos na nosa escola a 1ª Semana da Diversidade e da Igualdade. Cada día  fomos propondo unha actividade diferente  para que o noso alumnado aprendera a valorar e a respectar as diferenzas.

Hoxe queremos presentarvos o conto que elaboraron as alumnas e  os alumnos de 6º, e que é o primeiro da nosa sección  “contos no galiñeiro”. Durante o curso   iremos inventando máis, no taller de contos  que se desenvolverá   na zona na que viven os nosos parruliños, porque eles serán os protagonistas, os que nos axudarán a entender que ser diferente é positivo e divertido, e que precisamente son as diferenzas as que enriquecen a sociedade.

UNHA OKUPA NO GALIÑEIRO

Que pasará no galiñeiro? Preguntáronse Lorayne e Marta cando lle estaban colocando a comida aos parruliños, e escoitaron moito barullo.

 

A medida que se ían achegando os cativos  oíanse máis berros. Gaizka estaba un pouco asustado por aquel escándalo.

É Brais – dixo Ainara. Escoitade, escoitade é Brais. Efectivamente podía distinguirse perfectamente ao  pato Brais berrando moi enfadado:  porque es unha okupa e aquí non hai sitio, fóra, fóra tes que marchar.

Será mellor abrir a porta e ver que está pasando propuxo Gaizka.

Dani estaba moi intrigado, por iso  esperou a que saíran os parulliños,  para intentar resolver a liorta que había entre eles.

E de súpeto apareceu unha veciña nova ,  saíu de primeira dicíndolle ao pato Brais: Non me chamo okupa, xa cho dixen mil veces rapaz, o meu nome é Pita Cores. Vexo que es un pato teimudo, moi teimudo, e algo xordiño!

 

Cores espantosas , – dixeron as patas Pepita e  Branquiña, e engadiron : Tes que marchar de aquí porque en canto nazan os nosos fillos imos precisar a casa para eles, ademais ti “pita dálmata” poderías asustalos con esas cores tan rariñas.

Pois claro que tes que irte, berrou o pato Albino, esta é unha casa de patos, e ti non es un pato, fóra, fóra, voando que é xerundio.

Pita cores engadíu moi enfadada: Eu tamén vou ter fillos, pronto porei ovos, e tamén preciso unha casa para eles. A miña dona Pilar está enferma e non pode coidarme, por iso saín voando antes de que chegara o inverno para atopar un fogar. Aquí tendes moito espazo,  e moita comida, polo que pensei que sería un bo sitio para vivir.

Esta casa é grande dabondo para todos, e eu tamén teño dereito a unha vivenda. Porque os dereitos dos patos son os mesmos que os dereitos das galiñas, e as nosas necesidades tamén son as mesmas.

Pois pensaches mal- dixo Brais. Este é un bo sitio para vivirmos os patos, e ti non es un pato, es diferente a nós , asique aquí non podes quedar. Nós chegamos primeiro polo que ti tes que  marchar.

Plumiñas que estivera moi calado escoitando  aquela discusión,  decidíu saír para por un pouco de paz entre os seus compañeiros. Cando xa estaba fóra da casiña, dirixiuse a Brais  moi serio :

Pois eu penso que pode quedar  a vivir aquí. Pita Cores non é tan diferente, somos semellantes, todos temos un pico, 2 patas, plumas, e sobre todo fame e frío; e  se non atopamos unha casa e alguén que nos coide farase duro pasar o inverno.

Eu tamén son diferente, son o máis cativo, o meu pico non é amarelo, son patoso, estiven a punto de afogar na piscina, e son un pato mudo, pero preciso un fogar e unha familia.

Ademais esta noite cando tiña moito frío,  Pita Cores deixoume durmir acurrucadiño a ela, e non lle importou que eu non fora unha Pita, só tivo en conta  o que de verdade importa, que eu precisaba axuda.

Pero ti es cativo, e os cativos non opinan, berraron Albino e Brais, e aquí só poden vivir os patos.

E quen decidíu que aquí só podían  vivir os patos?, – quixo saber Pita Cores.

Decidímolo nós,-dixo en ton un pouco máis amable a pata Branquiña, que para iso fomos os primeiros en quedar a vivir aquí.

Daquela escoitouse a voz da árbore:

-Que sodes os que?? Os primeiros en que?? Será os primeiros en inventar normas inxustas. Levo escoitándovos un bo anaco, e enfádame canto dicides. Cando vós chegastes aquí as árbores levabamos moito tempo nesta zona, e decidimos compartila con vós. Os nenos tamén levaban aquí moitos anos, e ata vós fixeron unha casiña, e todos os días veñen traervos comida porque saben que o mundo é de todos, e esta zona tamén.

Que falen os xigantes boíños! – Iso, iso exclamou  Pita Cores, – vou buscar aos nenos, ou xigantes boíños, e que decidan eles se podo quedarme ou non, polas árbores vexo que non hai problema.

E chegaron os xigantes boíños dispostos a resolver aquela situación.

Os parruliños foron escoitalos……

Falou Matías, o portavoz dos xigantes …..

Ser diferentes é bo e divertido, -díxolles. E engadíu, nós fixemos a casiña para todos os que precisen un fogar, sexan parrulos ou pitas. Porque o que vós une é que todos precisades unha casa para o inverno para protexer os vosos ovos, e necesitades alimentos.Tendes en común moito máis do que vos diferenza, xuntos podedes axudarvos, e incluso darlle a esta zona máis beleza, a beleza das cores, a beleza da diversidade, a beleza do respecto.

Fala ben este rapaz, – dixo Brais, que o  estivera escoitando con moita atención.

Ten razón engadíu Pepita, levo un anaco dándolle voltas ao tema,  e pensei que se eu fora Pita Cores e non tivera onde poñer os meus ovos estaría morta de medo. O sitio abonda asique por min que se quede.

E por nós tamén!,- engadiron Brais, Albino, e Branquiña , que andaban co pico un pouco baixo, avergoñados polo seu comportamento.

Xenial, xenial berrou Xoel, que estivera ao lado da piscina esperando a decisión dos parruliños.

E saíu correndo para ir buscar aos seus compañeiros para celebrar que xa tiñamos un membro máis na familia. E celebramos a sabia decisión das árbores e dos nenos,  como se celebran as cousas boas en “pato relax”, cun extra de millo e outro de verzas.

E preparándolle unha caixiña con herba para os ovos de Pita Cores.

 

COIDANDO AOS PARRULIÑOS

O noso proxecto “Nos seus za-PATOS” está a dar os mellores resultados.

Os nenos acuden coidar os parruliños ao chegar á escola,  na hora do recreo e ao rematar o xantar.

Ali pasan moito tempo observándoos e descubrindo que son animais moi cariñosos aos que lle gusta vivir en grupo. Dende que chegaron axudáronnos a comprobar o responsables que son as nosas nenas e os nosos nenos, xa que a diario están pendentes de cambiarlles a auga, levarlles comida e incluso limpar os plásticos que aparecen na zona.

A zona “pato-relax” converteuse nun espazo moi atractivo para os cativos que non sabían que facer no tempo de recreo.

Aquí as cativas e os cativos están moi relaxados debido ao encontro coa natureza e cos animais que favorece a calma.

Aos nenos, e ás nenas encántalles ver nadar aos parruliños.

Os parruliños gozan coa visita dos cativos, e os cativos pasano moi ben coidándoos, observándoos e aprendendo cousas novas.

COIDANDO AOS NOSOS PATOS

Temos que felicitar as nosas cativas e aos nosos cativos porque todos os días, mostrando unha gran responsabilidade e unha marabillosa sensibilidade,  dedican os recreos a coidar dos patos que xa forman parte da vida da nosa escola.

Logo de xuntarnos para porlle nome, e de decidir que se chamarían Brais, Pepita, Albino, Branquiña e Plumitas démonos conta de que na zona que viven había un perigo para eles, e para a contorna.

 Vimos que na zona dos patos había plásticos!

Que contentos están na súa casa!

Os cativos de 1º de primaria reuníronse con de 4º de educación infantil en asamblea, para decidir que podíamos facer cos plásticos que tiraran os adultos.

Os de 5º de educación infantil tamén viñeron para darnos ideas, e entre todos intentar solucionar o problema do plástico.

ERIC TIVO UNHA IDEA: Recoller o plástico!! E púxemonos todos en marcha!!

DA HORTA AO PRATO

BENVIDO OUTONO!

Benvido o  tempo de recoller colleitas, e   de prantar as que comeremos nós e os nosos parrulos ao longo do curso.

Agora temos que prantar máis, _din os nenos, e teñen razón porque temos que cultivar  verzas, leitugas e acelgas para Plumitas e para a  súa familia.

Asique con máis gañas que nunca volvemos á horta, e cos pés na terra dispómonos  a pratar e a coidar: acelgas, verzas repolos e leituga.

Comezamos coas acelgas, porque despois de observar aos parrulos descubrimos que  son un dos seus alimentos preferidos.

 

Din don ding, din don dan, hoxe toca plantar! Din don din, din don dan, os peque temos moitas gañas de traballar!

ADEUS AO PLÁSTICO

Na praia, no campo, no pobo, na montaña….., onde te atopes estes días,  propómosche unha despedida.

Atréveste a dicirlle adeus ao  plástico? 

 E a  celebrar a despedida cantando e bailando?

 

ECO TAREFA 5ª

 

A nosa proposta de hoxe consiste en descubrir todo o que podemos inventar reutilizando botellas de plástico.

Animádesvos a ver e a facer?

 

O PLÁSTICO MATA

Hoxe convidámosvos a averiguar onde vai todo o plástico que usamos, e a intentar reducir o seu uso.

AS GRANDES MANCHAS DE LIXO

Nos xiros oceánicos de todo o mundo (as zonas centrais dos mares) xa hai máis plástico en suspensión que plancto (é dicir, máis plástico que comida). Son as chamadas «grandes manchas de lixo». Na súa gran maioría están compostas por fragmentos pequenos (menos de 4 mm) e dispersos en superficies xigantescas.

Un estudo de 2010 estima que entre 5 e 13 millóns de toneladas métricas de plásticos terminan no mar cada ano. Na actualidade calcúlase que de media hai 13.000 plásticos por milla cadrada de océano, cun peso total de 100 millóns de toneladas.
Os estudos confirman que a cadea alimentaria mariña, da cal depende a nosa alimentación está contaminada. Para empezar os seres microscópicos que compoñen o plancto mariño comen microplásticos, do mesmo xeito que os animais filtrantes como os mexillóns. Tamén os peixes de moitas especies comúns están a alimentarse con fragmentos de plástico.
Ademais da toxicidade propia do plástico, as partículas de plástico no mar teñen a propiedade quimica de atraer e acumular contaminantes hidrofóbicos (é dicir aceitosos) da auga de mar, como DDT e PCBs.

Os plásticos son «esponxas» químicas para contaminantes perigosos que chegan ao mar procedentes da agricultura e a industria e ábrenlles a porta para que entren na cadea alimentaria.

 

SUXERENCIAS PARA USAR MENOS PLÁSTICO

 

 

 

ECO TAREFA 3ª

Para hoxe propómosvos reflexionar sobre a importancia que ten a auga para a vida do noso planeta, e a importancia que temos nós para aforrar auga.

Aporveitando este tempo de vacacións  podemos  ver, en familia ,os vídeos que vos suxerimos a continuación. Logo podemos  descubrir todo que podemos facer para evitar mal gastar a auga, e a continuación elaborar   o noso compromiso para aporveitala

Animádesvos a por este compromiso en marcha  este mes, onde queira que estedes?

Ao  comezarmos  o próximo curso podedes vir  á escola, todos os que vos “comprometestes pola auga”, para contarnos as vosas eco-augaccións, e entre todos faremos o mural dos “amiguiños da auga”.

 

ECO TAREFA 2

Hoxe que vós parece se dedicamos uns minutos a ler este fermoso poema de Gloria Fuertes

Esta poesía é un alegato en favor do respecto  pola vida e pola natureza. A nosa tarefa consisitirá en buscar a alguén par lerlla, e despois comentármola xuntos.

 

Niño Tom

Si vas al campo,

no subas por los almendros.

Ni cojas nidos,

ni caces pájaros,

ni mates insectos negros.

¡Ay, esa flor, esa flor

que ahora muere entre tus dedos,

sus novecientas hermanas

la están echado de menos!

Si vas al campo,

sé bueno.

¡Échate en la hierba,

canta,

estate quieto!

No deshagas las casas

de los insectos

Niño Tom:

Si vas al campo

Sé hombre,

niño pequeño.

 

TAREFAS VIVAS PARA O VERÁN

Comprometémonos cos nosos cativos, e coas nosas cativas, a que despois do descanso de xullo lles proporíamos a través do blog, tarefas  pare desenvolver nas vacacións que lles axudasen a achegarse  á natureza e á vida, implicándoos  no coidado do medio.

Comezamos a nosa andaina cunha canción, asique xa sabedes hoxe toca cantar e bailar a ritmo de Raúl Charo: