DANZA AO SON DA TERRA

Este ano para celebrar conxuntamente o Día da Educación Ambiental, e o Día da Paz escollemos como tema común,  a diversidade.

Quixemos falarlles aos nenos da riqueza da natureza, e da importancia das diferenzas individuais, xa que a natureza ademais de darnos alimentos ten gran variedade de sons, e isto permítenos facer música con case todo: coas pedras, cos paos, coas sementes, coa casca das árbores….. e con materiais reutilizados.

Esta actividade, deunos a posibilidade de escoitar e de valorar estes sons, e axudounos a entender que ao igual que os seres humáns, todos son diferentes, únicos e importantes.

Na primeira sesión descubrimos uns intrumentos moi naturais, e comprobamos a importancia de cada un para que sonara a nosa orquestra; a orquestra da paz, baseada na unión dos diferentes, que xuntos dan un concerto, un canto ao respecto e a valoración  positiva de todos.

Deste xeito quixemos demostrarlles que as diferenzas enriquécennos, que non hai sons mellores nin peores, e que tal e como dícian eles “cando tocamos todos queda mellor”. Porque cando somos capaces de unirnos aportando o mellor de nós, as nosas vidas, a nosa escola, a nosa familia e o noso mundo soan en harmonía e en paz.

Asi o fixemos na nosa “rolda tambor” na que ao tocar xuntos conseguimos un son moi forte e agradable, ou no “cesto dos diferentes” no que as espigas, as piñas e as pedras se uniron para axudarnos a entender que no traballo en equipo é, precisamente a diferenza que pode aportar cada quen, o que enriquece o produto final. Porque se todo foran pedras, ou se só houbera espigas ou piñas, o son sería menos variado e menos rico.

P1090420

Todos xuntos soamos ben, moi ben, soamos a paz, a diálogo e a cooperación.

Na segunda sesión insistimos na importancia que ten cada sonido, sen perder a súa  identidade, e na súa capacidade para enriquecer aos que están á súa beira. Neste senso vimos como se nota cando algún deixaba de soar, ou quería soar igual que o outro. Démonos conta de que ninguén pode soar como os demais, e de que o único que podemos facer e mellorar “o noso propio son”. Un son propio e fermoso como o do tambor de Gaizka, as maracas espiga de Marcos, os bugallos bailaríns de Alex, a guitarra botella de Noa ou as maracas carozo de Victoria….

Comparamos esta orquestra co que sucede cando veñen a España persoas doutros países, con outros “sons”, con outras ideas, que si sabemos escoitar e apreciar ao final enriquécennos, e na convivencia pacífica acabamos gañando e aprendendo todos, uns dos outros.

Ata fomos capaces de sentir o que pasaba cando algún instrumento deixaba de soar e os compañeiros tiñan que esforzarse moito máis para conseguir menos calidade de sons, algún cativo acabou desanimado cando vía que os demais ían abandonando, e el tamén parou.

Pouco a pouco entendemos que algo tan simple como un paquete de sementes ten un sonido tan importante como unha rolda tambor, por iso se algunha vez pensamos que o noso son vale pouco teremos que lembrar a femosa música deste paquete de sementes, tan fermosa que ninguén a podería substituír.

P1070469

Fermoso sonido o das sementes, tan fermoso como a voz de cada pobo e a aportación de cada persoa, para facer un mundo xusto.

Os nenos de cada aula fixeron a súa interpretación da “danza ao son da terra”, ao son da igualdade, da liberdade e en definitiva da convivencia no respecto.

P1090422

P1070482

Ata aprendemos a escoitar, de tal maneira que incluso cos ollos pechados fomos capaces de identificar o instrumento que estaban tocando os compañeiros ou as compañeiras.

Para rematar lemos un divertido poema de Antonio García Teijeiro que pertence ao libro “Recendos de aire sonoro”, e fala dunha orquestra tan divertida como a nosa.

Unha orquesta despistada

tocaba unha sinfonía

perdida nun escenario

nunha noitiña ben fría.

Os instrumentos soaban

sen director e sen guía:

trompas trombóns clarinetes

sopraban o que sabían.

Coas tubas os fagots

os seus sons xa confundían,

os óboes e o timbal

in crescendo discutían .

Os violíns e as violas

o repertorio esquecían;

aquilo era unha desfeita

sen ritmo e sen harmonía.

Pobre orquestra despistada

tocando unha sinfonía

perdida nun escenario

sen director e sen guía.

E fixemos a nosa versión:

A nosa orquestra pola paz

tocaba unha sinfonía,

con piñas e con espigas

cantándolle  á alegría,

dun mundo de moita xente

que vive en harmonía.

Os instrumentos soaban

 o mellor que podían,

todos eles cooperaban

tendo a paz como guía.

Cada quen soaba diferente

e co outro convivía,

arrolando na música dos cativos

mil fermosas fantasías.

Notas de novos e

notas de vellos,

notas de todos

e notas dun mesmo,

e as mellores notas

as notas da paz, as notas dos nenos.

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *